ریحانه

سلام

ما میتوانیم در عاشورا شناختی فراگیر از انسان پیدا کنیم

در طول حیات با این ذهنیت بار آمده ایم که زن نقشی در فرایند اصلاح، نبرد و انقلاب ندارد. این نگرش برای ما به یک چیز مقدس تبدیل شده است و این تفکر در میان ما سنت گردید که عرصه ی حضور زن داخل منزل است و عرصه های عمومی جای او نیست اما عاشورا به ما آموخت که زن به همراه و پس از مرد نقش رهبری را نیز می تواند داشته باشد.

زینب(ع) نمود و سمبل زنی است که از عقلانیت و روح رهبرانه و صبر و قیام مدبرانه برخوردار است. این قدرت را دارد که زمام امور را به دست گرفته و برای آن طراحی و برنامه ریزی کند. او دربرابر ابن زیاد منفعلانه سخن نمی گوید بلکه کلماتش سنجیده است حتی آنجا که می فرماید:((مادرت به عزایت بنشیند ای فرزند مرجانه!...))او با این کلام می خواهد غرور و نخوت ابن زیاد را بشکند.

همچنین آنجا که دربرابر یزید می ایستد و می فرماید:((کد کیدک واسع سعیک و ناصب جهدک فلن تمیت و حینا و لن تمحو ذکرنا، ترفندهای خویش را به کار بند و تلاش خود را پی گیر و توانایی خود را به کار بند که تو هرگز نمی توانی وحی ما را نابود سازی و یاد ما را از میان برداری.)) تک تک کلمات و سخنان او اندیشمندانه بود، تک تک واژگان او برنامه ریزی شده بود همچنانکه جزء جزء حرکت او طراحی شده بود درست همانند مادرش زهرا(س) در قیامی که برای احقاق حق علی(ع) داشت.

فاطمه(ع) در خطبه ای که در مسجد شریف نبوی یا در سخنانی که با زنان داشت بر آن بود تا از علی پاسداری کند او موضوعاتی را مطرح ساخت که زنان حاضر در صورتی که انها را به شوهرانشان بازگو می کردند آنها را تحریک می کرد و تحت تاثیر قرار می داد. او سمبل قیام برنامه ریزی شده است. او رسالت خویش را از طریق درک صحیح شرایط موجود و کسانی که در این شرایط حکمرانی می کردند به انجام رساند.

این زنان بزرگ انگیزه ی خود را از این سخن خداوند برگرفتند که فرمود: (و المومنون و المومنات بعضهم اولیاء بعض یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر: و مردان و زنان با ایمان دوستان یکدیگرند که به کارهای پسندیده وا می دارند و از کارهای ناپسند باز می دارند) در اینجا تفاوتی نمی کند که این کار سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی باشد. یعنی درست چنانچه امر به معروف و ... مسئولیت مرد است زن نیز باید در امر به معروف و نهی از منکر برای اصلاح با مرد همدوش گردد.

***

پیوست:

فکر کردم با خوندن این پست این فکر به ذهن مخاطب خطور کنه که من از موضع خودم که مخالفت با حضور غیر ضروریه زن در اجتماع است کناره گرفتم لازم دونستم همینجا بگم این مطلب هم که نوشتم برگذیده ای است از کتاب حدیث عاشورا و به نظر شخص بنده یک چیز مهم توی این کتاب گفته نشده و البته شاید در اون جایگاه لزومی به گفته شدنش نبوده اما حس می کنم توی این وبلاگ لازمه گفته شه و اونم اینکه فراموش نکنیم این بانوان نمونه و اسوه بدونه وجود التزام هیچگاه وارد صحنه نمی شدند و همون موقع که به اقتضای شرایط نقشی را که بر عهده شان بود ایفا می کردند این حضورشان را از همه ی جوانب می سنجیدند و به بهترین شکل ممکن در جمع حاضر می شدند و بهترین کلمات ممکن را به زبان می آوردند و.. و..

تا کاری در جامعه و اجتماع از دست مردان بر می آید لزومی به مشارکت زن در انجام آن کار نیست همانگونه که اهل حرم امام حسین(ع) تا زمان زنده بودن مردان کاروان از خیمه ها خارج نشدن و اگر هم این اتفاق افتاد سریعا امام حسین (ع) دستور برگشت می دادند

و من الله توفیق، موید باشید و التماس دعا