ریحانه

لطفا منطقی بخوانید

***

این مسئله که زن نمی تواند حاکم بر مردم شود تقریبا مورد قبول تمام فقهای شیعه است. و در تفکر اسلامی بر خلاف تفکر ماتریالیستی این امر نه تنها توهین به زن و محرومیت او از یک سری امتیازات و حقوق نیست بلکه آزادی و فراغت او از یک رشته تکالیف دشوار و طاقت فرساست.

از شواهد و نشانه هایی که می شود برای اثبات منع زن از حکومت به آنها توجه کرد این است که حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) با اینکه از برترین انسان ها بوده اند توسط پیامبر گرامی اسلام و ائمه (ع) به ریاست مردم منسوب نشدند قطعا اگر اینکار شرعا مجاز بود معصومین (ع) مخصوصا برای مقابله با سنن جاهلی به انجام آن اقدام می کردند.

آیت الله صافی گلپایگانی در کتاب معارف دین خود فرموده اند:

((آیاتی مانند:

و قرن فی بیوتکن(1)

و:

و اذا اسئلتموهن متاعا فاسئلوهن من وراء حجاب(2)

و سایر ایات سوره ی احزاب و سوره ی نور و روایاتی که دلالت بر عدم وجوب جمعه و عدم استحباب جماعت بر زنان و عدم جواز تصدی قضا برای ایشان دارد و روایات بسیار در ابواب مختلف فقه و اخلاق به طریق اولی عدم جواز حکومت و ولایت زن را ثابت می کند.))

دینی با اینچنین احکام لزوما راضی نمی شود اموری را به زن محول کند که مستلزم حضور دائم او در مجالس مختلف و رفت و آمد با نامحرمان باشد.

الرجال قوامون علی النساء بما فضل الله بعضهم علی بعض(3)

و آیه ی شریفه ی:

للرجال علیهن درجه(4)

دلالت دارند بر آن که مدیریت جامعه و حکومت بر عهده ی مردان جامعه است.

سخنانی نیز از ائمه ی اطهار در باب ولایت و امارت زنان نقل شده که این امر را به صراحت نفی می کند. از جمله امیر المومنین در نهج البلاغه می فرمایند:

اداره امور دیگران را به هیچ زنی مسپار(5)

همچنین روایات بسیار دیگر که مورد قبول علمای شیعه و سنی قرار گرفته است.

و در پایان براساس قاعده ی (( اذن در شی ء اذن به لوازم آن نیز هست )) اگر ما نقش و کارکردی را برای جنس زن پذیرفتیم حقیقتا لوازم وپیامد های آن را نیز پذیرفته ایم بر این اساس چون مناصب ریاست جمهوری و وزارت و استانداری و ... مستلزم رفت و آمد های مکرر و حضور در مجالس مختلف و گفتگوهای بسیار است با مقام و منزلت و متانت بانوان مومن و دید اسلام نسبت به زن منافات دارد.

با بینش الهی این مساله نقصان و تبعیضی برای بانوان شمرده نمی شود.

1) سوره ی مبارکه ی احزاب، آیه ی 33

2) سوره ی مبارکه ی احزاب، آیه ی 53

3) سوره ی مبارکه ی نساء، آیه ی 34

4) سوره ی مبارکه ی بقره، آیه ی 228

5) نهج البلاغه، نامه ی 31

موید باشید.