وقتی مدت ها به یه چیزی تکیه کردی و کم کم داری حس میکنی که اون چیز اصلا قابل تکیه کردن نبوده هررررری دلت می ریزه پایین و نا خودآگاه خدا رو شکر می کنی که توی این مدت که بی اطلاع از سستی این تکیه گاه محکم بهش لم داده بودی اتفاق بدی نیافتاد و بادی نوزید و گرنه بی شک کله پا می شدی و شاید هم پی آمد های جبران نا پذیر ....
وقتی به خاطر یه چیزی از چند تا چیز می گذری دوست داری به خاطرت از یه چیز بگذرن!!!!

